پروانه ای هستم ، عاشق شمع

ومن می دانم

                      بالاخره خواهم سوخت

                                                  از آتش بی اعتنای شمع

اما من هم چنان به شمع نزدیک و نزدیکتر خواهم شد

و همه خواهند دید

                                               همانگونه که حا ل دلسوخته ام

ز انعکاس نقش رخش بر دل سرمازده ام

                                                                              وآب خواهد شد

                           یخ وجودم از گرمای شمع

خداحافظ گل لادن .تموم عاشقا باختن

 ببين هم گريه هام از عشق .چه زندوني برام ساختن

خداحافظ گل پونه .گل تنهاي بي خونه

لالايي ها ديگه خوابي به چشمونم نمي شونه

يكي با چشماي نازش دل كوچيكمو لرزوند

يكي با دست ناپاكش گلاي باغچمو سوزوند

تو اين شب هاي تو در تو . خداحافظ گل شب بو

هنوز آوار تنهايي داره مي باره از هر سو

خداحافظ گل مريم .گل مظلوم پر دردم

نشد با اين تن زخمي به آغوش تو برگردم

نشد تا بغض چشماتو به خواب قصه بسپارم

از اين فصل سكوت و شب غم بارونو بردارم

نمي دوني چه دلتنگم از اين خواب زمستوني

تو كه بيدار بيداري بگو از شب چي مي دوني

تو اين روياي سر دم گم .خداحافظ گل گندم

تو هم بازيچه اي بودي . تو دست سرد اين مردم

خداحافظ گل پونه . كه باروني نمي توني

طلسم بغضو برداره .از اين پاييز ديوونه خداحافظ

در سكوت نيمه شب گويي سواري ميرسد

                 با دلي پر كينه از خصم روزگاري مي رسد

در عجــب  از بيـــرحمي  نازك دلان 

                   در پـي منزلگــه  بي ادعــايي مي رسد

با تو من رنگ طلوعم

بی تو من سرخ غروبم

از تو و سکوت عشقت

سارشارمو من پرفروغم

قاب عکست روی دیوار

خاطراتی ماندگار

هیچوقت از یادم نمیره

آمد خنده آمد گريه بامن پر گرفت

            

دست گذاشتم رو یکی که داشتنش خوابه هنوز کمترین شاگرد چشماش خود مهتاب هنوز    

دست گذاشتم رو یکی که اون منو دوست نداره من تو پائیزم و اون اهل یه جا تو بهاره   

دست گذاشتم رو یکی که شعر منو گوش میکنه آخرین بیت میخونه و فراموش میکنه    

ديگر همه فهميده اند

مدتي است برايت عاشقانه مي نويسم و تو جواب نمي دهي؛ شايد به دستت نرسيده باشد، اشتباه فرستاده باشم جاي ديگر.

شايد از اين چيزها زياد برايت مي آيد؛ از اين عريضه شايسته تر براي تو و راست تر. چه كنم، بلد نيستم. با توبايد چطور حرف بزنم؛ با چه لحني، با چه ادبي.

شايد هم اسمم را كه پاي نامه مي بيني، اصلا بازش نمي كني. آري؟

حق داري. مگر من كه ام و چه اهميتي دارم؟ چرا فكر كردم كه اين قدر پيشت عزيزم؟

عزيز من!

نكند از چشمت افتاده ام. افتاده ام؟

هر كاري كردم تا تو جواب نامه هايم را بدهي، اما تو جواب ندادي.

اين طوري بدتر مي شود، اگر محل ام نگذاري، ياغي ترم مي كند. ياغي تر از اين!...رهايم نكني.

ببين به چه كاري افتاده ام. عاشقانه هايم را مردم – همه كس – مي بينند و مي خوانند. برايم خيلي سنگين است كه تنها تو نخواني. حالا ديگر فهميده اند. مي خواهي خودم را رسواتر از اين كنم؟ اگر بلد بودم، مي كردم.

دفتر عشـــق كه بسته شـد
ديـدم منــم تــموم شــــــــــــــــــــــــدم
خونـم حـلال ولـي بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدون
به پايه تو حــروم شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
اونيكه عاشـق شده بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود
بد جوري تو كارتو مونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
براي فاتحه بهــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
حالا بايد فاتحه خونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
تــــموم وســـعت دلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو
بـه نـام تـو سنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد زدم
غــرور لعنتي ميگفـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
بازي عشـــــقو بلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
از تــــو گــــله نميكنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
از دســـت قــــلبم شاكيـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
چــرا گذشتـــم از خــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــودم
چــــــــراغ ره تـاريكــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــيم
دوسـت ندارم چشماي مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن
فردا بـه آفتاب وا بشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه
چه خوب ميشه تصميم تــــــــــــــــــــــــــــــــو
آخـر مـاجرا بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشه
دسـت و دلت نلــــــــــــــــــــــــرزه
بزن تير خـــــــــــــــــلاص رو
ازاون كه عاشقـــت بود
بشنواين التماسرو
ــــــــــــــــــــــ
ـــــــــــــــ
ـــــــــــ
ـــــــ

من اگه هنوز مي خونم واسه خاطر دل توست
 شعر من صداي غم نيست ، هم صداي حسرت توست
 عزيزم اگه خزونم ، واست از بهار مي خونم
 تو رو تنها نمي ذارم ، گرچه تنها جا مي مونم
 اگه تو شباي سردت با خودت تنها مي شيني
 من برات مي خونم از عشق تا که فردا رو ببيني
 اگه هم صداي اشکي ، واسه آرزوي بر باد
 من برات مي خونم اي گل نوبهار رو نبر از ياد
 همه دلخوشيم به اينه که توي يادت موندگارم
 گرچه عمريه توي اين دشت يه خزون بي بهارم
 من اگه هنوز مي خونم واسه خاطر دل توست
 شعر من صداي غم نيست ، هم صداي حسرت توست
 عزيزم اگه خزونم ، واست از بهار مي خونم
 تو رو تنها نمي ذارم ، گرچه تنها جا مي مونم
 اگه تو شباي سردت با خودت تنها مي شيني
 من برات مي خونم از عشق تا که فردا رو ببيني
 اگه هم صداي اشکي ، واسه آرزوي بر باد
 من برات مي خونم اي گل ، نوبهار رو نبر از ياد

بر قنديل مژگانت بلور اشك جاري شد !

غم تلخي ميان قصه هايت با تمام بي قراري بود،  چرا با غم خداحافظ ؟

تو كه گلبوته هاي شعر شادم را ز باران نگاهت بارور كردي !

تو كه جان خيالم را همه شب از شراب عشق تر كردي !

تو كه افسانه با عشق بودن را از كتاب زندگي خواندي !

تو كه بذر محبت را در دشت سينه مشتاقم افشاندي !

چرا با غم خداحافظ؟؟؟؟؟؟!!!!!!!